کاش
توی این سری از نوشته هام میخوام از دست نوشته هایی که چندین سال پیش نوشتم بگم. نوشته هایی که جز خودم کسی نخوندش.
کاش می دانست که حجم ذهن من
پر شده است از پولک ماهیان سرخ
کاش می دانست که اعتقاد من
شد دریچه فرار ذات از سرزمین دور
کاش می شد تن جوانم را به سرور
با ختم کمالش می سپردمش به گور
این چه حسی است خمود آوردست
این چه راهی است…
(این متن رو نا تمام گذاشتم طبق معمول)
نوشته های مرتبط
خرداد ۲۸م, ۱۳۸۹ در نوشته های خاکی
