گزین گویه: حکیم ابولقاسم فردوسی
درختی که تلخ است ویرا سرشت گرش بر نشانی به باغ بهشت
ور از جوی خلدش به هنگام آب به بیخ انگبین ریزی و شهد ناب
سرانجام گوهر بکار آورد همان میوه تلخ بار آورد
به عنبر فروشان اگر بگذری شود جامه تو همه عنبری
وگر تو شوی نزد انگشت گر از او جز سیاهی نیابی دگر
