پناهگاه سیاه

در پناه اندیشه­ام لایق خزلانم. می­ستاند فروغ خرم­گر را و تیرگی زننده­اش را با پوستینی خشک و بدبو می­پراکند. به ذات خویش غره و به ابدیت مجنون. دشمنی شجاع و زیبا صفت و جایگاهش درد و خستگی و زخم روح است. تخم خویش را در ذهن می­پراکند و زمان را غذای شفیره­اش می­کند و بالندگی آنها را می­شتابد. نه فقط عاشق بلکه معشوقی درنده خو است و او نمی­داند به خود خواهد پیچید همچون کافری زهر خورده.

دعوت شده­ایم به بزم هستی. گَرد کرسی ما ستارگان خواهند بود. کاش به دنبال عینیتی غیر می­بودیم و تنها امیدمان را می­دانستیم. سکوتی نرم عاری از بودنمان میعادگاه پاکان خواهد بود. به بهای خواستنی غم­آلود به ما خواهند آموخت. نترس و بیا. دستانت را خواهند فشرد تا جایی که خون جگر از چشمانت جاری شود؛ تا به جایی که جز از او غمگین نشوی. به آغاز راه نزدیک می­شویم. سوت آغاز، صدای وحشی مرگ است و طنین صور یادآور کننده.

به یاد گذشته های تاریک که موجب تولید این متن شد.

نوشته های مرتبط

• نوشته مرتبطی وجود ندارد